كدة راح الحب اللى جمعنا و صبحت حياة من غير معنى
لا طـعم حــلو ولا معنــى وبنشتكــى و مــين يسمعنـــــا
الـنــاس بتتقابل بـوشـوش الـوش يضحك حلـو بشــوش
وقلوب حجر وجبال ووحوش ارحمنا يارحمان وحوش
لا تقولى صاحبك ولا صاحبى اعز الحبايب وغدربى
لما الزمـان ولى مجــاش فـى يـوم وقـف جنبـــــــك

صاحبــك حقيقــى فــلوسك ان ضاعت الدنيا تدوسـك

وان فضلت الناس تبوسك
طــــول ما انت معــاك المــــال الناس تحبك وتبوسك

انمــــا لــــو خلـص المـــال النـــاس علـيك تدوســـك

تاخد حنان على اد الجيب
وكله ماشى ومفيش عيب
ولا فى خشا لكبير ولا شيب
عشنا وشوفنا زمان نوعاه الانسان يسوى اللى معـاه

والغلبـــان الناس بيعــــاه ولا يلقـــاش اللى يرعــــاه

مهما الناس دقت بابك فى الدنيا ايدك احبابك
فى صحتك او اصحابك
مينفعكش الا شبابك
جارى وساكن قصادى عاملى زى الاعادى
تنده على مين وتنادى وكل واحد فى وادى
يمد لك ايده يسلم وهو منك بيتألم
عقبال ما تنزل من ع السلم
فى العيب بسيرتك يتكلم
يعزم عليك اوووى تتفضل وهو بعدك بيفضل
الصدق راح والقلب ضلم
عبد المعين جيبتوا يعنى قام جاب همومه وشيلنى
بحق من دارى بعينى
الناس شايفنى وسامعنى
حتى السلام مبقاش يترد ومحدش بينفع حد
والخايين زادوا عن الحد والحلوين يتعدوا على اليد